Ogłoszenia duszpasterskie - 14 stycznia 2018 - Druga Niedziela Zwykła

Napisane przez  Opublikowano w: Ogłoszenia Duszpasterskie

Kapłan Heli i św. Jan Chrzciciel, ostatni prorok Starego Przymierza, wskazują na przychodzącego Boga. Heli mocą swojej posługi rozpoznaje głos Pana i jako pierwszy uczy Samuela gotowości do słuchania Bożego słowa. Św. Jan natomiast wskazuje swym uczniom na Jezusa - Baranka Bożego. Otrzymane na chrzcie namaszczenie dało także nam udział w godności kapłańskiej i prorockiej Chrystusa, a więc uzdolniło nas do rozpoznawania przyjścia Boga i odpowiadania na Jego wezwanie. Jeśli jednak chcemy stać się sługami Słowa, niosąc Je innym, potrzebna nam jest umiejętność pozostania "w cieniu", byśmy nie przesłaniali mocy i blasku Jezusa.

Przypomnienia

  • Adoracja Najświętszego Sakramentu codziennie od godz. 7.30 do 17.00.
  • Modlitwa o sanktuarium św. Jana Pawła II Wzywającego Ducha Świętego, w tygodniu codziennie o godz. 12.00 (przed Mszą świętą).

  • Kościół jest otwarty od godz. 6.30 do 20.00.
  • Msze święte w tygodniu o godz. 7.00, 7.30, 12.00, 18.00.
  • Spowiedż w tygodniu: rano od 7.00 do 8.00, w południe 15 minut przed Mszą świętą o godz. 12.00 i wieczorem od Í7.30.
  • Różaniec jest odmawiany codziennie pół godziny przed Mszą świętą wieczorną.
  • Koronka do Miłosierdzia Bożego jest odmawiana codziennie o godz.15.00 w kaplicy Chrystusa Króla.
  • Biuro parafialne czynne od poniedziałku do piątku (włącznie) od godz. 8.00 do 15.00.

    Ksiądz proboszcz przyjmuje w poniedziałki i w piątki od godz.19.00 do 20.00 (wyjątkowo w styczniu z powodu trwającej kolędy w tym czasie dyżur pełni pani Wanda - sekretarka).

 

Kalendarz liturgiczny i duszpasterski

  • Dzisiaj
    • Wraz z całym Kościołem katolickim obchodzimy 104 Światowy Dzień Migranta i Uchodżcy. Pamiętamy w modlitwie o Polakach na emigracji. Otoczmy modlitwa także tych, którzy z różnych stron przybyli do naszego kraju.
  • W tygodniu
    • Środa (17 stycznia) - Wspomnienie św. Antoniego, opata.
    • Od 18 do 25 stycznia będzie w naszej diecezji realizowany program Tygodnia Powszechnej Modlitwy o Jedność Chrześcijan. Dokładny kalendarz nabożeństw można przeczytać w Internecie.
    • Piątek (19 stycznia) - wspomnienie św. Józefa Sebastiana Pelczara, biskupa.
    • Sobota (20 stycznia) - wspomnienie św. Fabiana, papieża i męczennika.
  • Trwają ferie dzieci i młodzieży.
  • Ks. Rafał Jarosiewicz, dyrektor Szkoły Nowej Ewangelizacji zaprasza na Kurs Emaus (oparty na Słowie Bożym) oraz kurs Animacji Modlitwy Charyzmatycznej (między innymi o tym, jak prowadzić modlitwę we wspólnocie). Szczegóły dotyczące miejsca i terminów oraz kosztów na stronie www.kochaj.my w zakładce kalendarium oraz pod nr Tel. 783 390 033.
  • Klerycy Seminarium Koszalińskiego zapraszają wszystkich modlących się o powołania kapłańskie i zakonne na spotkanie opłatkowe 21 stycznia o godz. 10.00 w koszalńskim seminarium. W programie: Eucharystia, dzielenie się opłatkiem, posiłek oraz wspólne kolędowanie. Grupy bądź pojedyncze osoby powinny zgłosić swoja obecność dzwoniąc pod numer 572 556 519 lub pocztą elektroniczną Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript. . Termin zgłoszeń do 17 stycznia. Udział w spotkaniu jest bezpłatny.
  • Młodzież jest proszona 23 lutego na kolejne całonocne czuwanie w Skrzatuszu. Rozpocznie się Apelem Jasnogórskim o 21.00, a zakończy o 4.00. Czuwanie poprowadzi franciszkanin z Krakowa o. Łukasz Buksa. Zgłoszenia s. Wiktoria - tel. 505 296 552.
  • Zaproszenie na rekolekcje. Młodzież męska szkół ponadgimnazjalnych jest zaproszona na rekolekcje zatytułowane "Mężczyzna Boga", które odbędą się w koszalińskim seminarium od 2 do 4 lutego. Zgłoszenia do kleryka Konrada - tel. 888 827 343 lub e-mail Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript. . Alumni roku V-tego wraz z o. Piotrem Wieteską.

 

Kolęda (Wizyta duszpasterska)

Terminarz wizyt duszpasterskich na stronie parafialnej.

 

Odpis podatkowy i darowizna 1 procent

  • Tradycyjnie ofiarujemy pomoc przy obliczaniu podatku i przekazaniu 1 procent na Fundację Parafialną. Można przynieść do biura roczne rozliczenie podatku otrzymane z ZUS lub z zakładu pracy albo podać adres i numer telefonu - wówczas pomożemy w bezpłatnym rozliczeniu.
  • Na stolikach za ławkami są karteczki z numerem KRS.

 

Odeszli do wieczności

W ostatnim czasie pożegnaliśmy do wieczności

Jan Maik (l. 66), Janina Kopeć (l. 90), Ryszard Chachuła (l. 71), Wiesław Rychterowicz (l. 72), Józef Nowak (l. 62), Wiktor Odroń (l. 85), Romuald Samsel (l. 85), ks. Nikodem Lewandowicz (l. 70), Andrzej Katarzyński (l. 67), Jan Borukało (l. 87), Anna Kuciewicz (l. 79), Barbara Hlasny (l. 92), Aleksander Ibek (l. 68), Tadeusz Bogucki (l. 71), Paweł Nowakowski (l. 29), Halina Bindulska (l. 63), Marzena Witowska (l. 45), Ryszard Smorąg (l. 71), Genowefa Kaszak (l. 92), Danuta Kubiczek (l. 68), Salomea Leszczyńska (l. 83), Zofia Tomkiewicz (l. 87), Janina Homan (l. 88), Jan Sierzputowski (l. 75), Aleksander Momot (l. 74), Maria Gębura (l. 92), Paweł Flens (l. 80).
Wieczny odpoczynek racz im dać Panie!

 

Komentarz do czytań: Ks. Wojciech Skóra MIC, Oremus, styczeń 2003.

 

Na nowy tydzień wszystkim życzymy - Szczęść Boże!
ks. Kazimierz Bednarski - proboszcz

 

UWAGA! Jeśli czcionka jest dla nas zbyt mała i mamy trudności z czytaniem, można tekst powiększyć. U góry, obok zdjęcia tytułowego, znajduje się szara belka, na której znajduje się napis "wielkość czcionki", a obok dwa znaczki: "+" (plus) oraz "-" (minus). Naciskając na te znaczki możemy tekst powiększyć lub pomniejszyć.

 

HOMILIA W CZASIE MSZY ŚW. BEATYFIKACYJNEJ BISKUPA SEBASTIANA JÓZEFA PELCZARA

(...)
Święci i błogosławieni stanowią żywy argument na rzecz tej drogi, która wiedzie do królestwa niebieskiego. Są to ludzie - tacy jak każdy z nas - którzy tą drogą szli w ciągu swego ziemskiego życia i którzy doszli. Ludzie, którzy życie swoje budowali na skale, na opoce, jak to głosi psalm dzisiejszej liturgii: na skale, a nie na lotnym piasku (por. Ps 31[30],3-4). Co jest tą skałą? Jest nią wola Ojca, która wyraża się w Starym i Nowym Przymierzu. Wyraża się w przykazaniach Dekalogu. Wyraża się w całej Ewangelii, zwłaszcza w Kazaniu na górze, w ośmiu błogosławieństwach.
Święci i błogosławieni to chrześcijanie w najpełniejszym tego słowa znaczeniu. Chrześcijanami nazywamy się my wszyscy, którzy jesteśmy ochrzczeni i wierzymy w Chrystusa Pana. Już w samej tej nazwie zawarte jest wzywanie Imienia Pańskiego. Drugie przykazanie Boże powiada: "Nie będziesz brał Imienia Pana Boga twego nadaremno". Zatem jeśli jesteś chrześcijaninem, niech to nie będzie wzywanie Imienia Pańskiego nadaremno. Bądź chrześcijaninem naprawdę, nie tylko z nazwy, nie bądź chrześcijaninem byle jakim. "Nie każdy, który Mi mówi: Panie, Panie! (...), lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca".
Spójrzmy na drugie przykazanie Boże od strony jeszcze bardziej pozytywnej: "Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi - mówi do nas Chrystus Pan - aby widzieli wasze dobre czyny i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie" (Mt 5,16).
Oto mocny zrąb, na którym człowiek roztropny wznosi dom całego swego życia. O takim domu mówi Chrystus: "Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony" (Mt 7,25).
Jednakże "skała" - to nie tylko słowo Boże, nie tylko Dekalog czy Kazanie na górze, przykazania czy błogosławieństwa. "Skała" - to nade wszystko Chrystus sam. Józef Sebastian Pelczar budował dom swego ziemskiego życia i powołania nade wszystko na Chrystusie. Na Nim samym, w Nim bowiem objawiła się do końca sprawiedliwość Boża, o której Apostoł mówi, że chociaż jest "poświadczona przez Prawo i Proroków" (Rz 3,21), to jednak od tego Prawa jest "niezależna" (tamże).
Tą Bożą sprawiedliwością, która usprawiedliwia człowieka przed Bogiem, która w oczach Boga czyni człowieka ostatecznie "sprawiedliwym" - jest Chrystus sam. Człowiek buduje dom swego życia ziemskiego na Nim: buduje na Odkupieniu, które jest w Chrystusie, buduje na krzyżu, w którym przez swoją śmierć odkupieńczą Chrystus zgładził grzechy całego świata własną Krwią: śmierć grzechu zniszczył swoją własną śmiercią. Buduje więc człowiek ów "dom królestwa niebieskiego" w swym ziemskim bytowaniu przez wiarę.
Tak właśnie budował Józef Sebastian. I dlatego dom jego życia ziemskiego ostał się wśród wszystkich burz i doświadczeń. Dojrzał do tej chwały, jaką człowiek-stworzenie może odnaleźć tylko w żywym Bogu. To właśnie jest owa pełnia, do której wszyscy zostaliśmy wezwani w Jezusie Chrystusie.
(...)
Rzeszów, 2 czerwca 1991. Homilia w czasie Mszy świętej beatyfikacyjnej biskupa Sebastiana Józefa Pelczara.

 

MSZA KANONIZACYJNA - KTO TRWA W CHRYSTUSIE, PRZYNOSI OWOC OBFITY (...)
"Doskonałość jest jak owe miasto Objawienia (Ap 21), mające dwanaście bram, wychodzących na wszystkie strony świata, na znak, że ludzie wszelkiego narodu, stanu i wieku wejść przez nie mogą. (...) Żaden stan lub wiek nie jest przeszkodą do życia doskonałego. Bóg bowiem nie ma względu na rzeczy zewnętrzne (...), ale na duszę (...), a żąda tylko tyle, ile dać możemy". Tymi słowami nasz nowy święty Józef Sebastian Pelczar wyrażał swoją wiarę w powszechne powołanie do świętości. Tym przekonaniem żył jako kapłan, jako profesor, rektor uniwersytetu i jako biskup. Sam do świętości dążył i innych do niej prowadził. Dokładał wszelkiej gorliwości, ale tak to czynił, aby w jego posłudze sam Chrystus był Nauczycielem i Mistrzem.
Dewizą jego życia było zawołanie: "Wszystko dla Najświętszego Serca Jezusowego przez Niepokalane Ręce Najświętszej Maryi Panny". Serce Boże kształtowało jego duchową sylwetkę, której charakterystycznym rysem jest zawierzenie siebie, całego swego życia i posługi, Chrystusowi przez Maryję.
Swoje oddanie Chrystusowi pojmował nade wszystko jako odpowiedź na Jego miłość, jaką zawarł i objawił w sakramencie Eucharystii. "Zdumienie - mówił - musi ogarnąć każdego, gdy pomyśli, że Pan Jezus, mając odejść do Ojca na tron chwały, został z ludźmi na ziemi. Miłość Jego wynalazła ten cud cudów, (...) ustanawiając Najświętszy Sakrament". To zdumienie wiary nieustannie budził w sobie i w innych. Ono prowadziło go też ku Maryi. Jako biegły teolog nie mógł nie widzieć w Maryi Tej, która "w tajemnicy Wcielenia antycypowała także wiarę eucharystyczną Kościoła"; Tej, która nosząc w łonie Słowo, które stało się ciałem, w pewnym sensie była "tabernakulum - pierwszym tabernakulum" w historii. Zwracał się więc do Niej z dziecięcym oddaniem i z tą miłością, którą wyniósł z domu rodzinnego, i innych do tej miłości zachęcał. Do założonego przez siebie Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego pisał: "Pośród pragnień Serca Jezusowego jednym z najgorętszych jest to, by Najświętsza Jego Rodzicielka była czczona od wszystkich i miłowana, raz dlatego, że Ją Pan sam niewypowiedzianie miłuje, a po wtóre, że Ją uczynił Matką wszystkich ludzi, żeby Ona swą słodkością pociągała do siebie nawet tych, którzy uciekają od świętego Krzyża, i wiodła ich do Serca Boskiego".
Wynosząc do chwały ołtarzy Józefa Sebastiana, modlę się za jego wstawiennictwem, aby blask jego świętości był dla sióstr sercanek, dla Kościoła w Przemyślu i dla wszystkich wierzących w Polsce i na świecie zachętą do takiego umiłowania Chrystusa i Jego Matki.
(...)
Msza święta kanonizacyjna na placu św. Piotra, 18.05.2003

 

JÓZEF SEBASTIAN PELCZAR (1842-1924)
biskup przemyski, założyciel Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego

Józef Sebastian Pelczar urodził się 17 stycznia 1842 roku w podkarpackim miasteczku Korczyna koło Krosna. Dzieciństwo spędził w rodzinnej miejscowości, wzrastając w atmosferze staropolskiej pobożności, którą odznaczali się jego rodzice Wojciech i Marianna z domu Mięsowicz. Rodzice, widząc nieprzeciętne zdolności syna, po dwóch latach nauki w korczyńskiej szkole ludowej posłali go do Rzeszowa, do szkoły głównej, a następnie do gimnazjum.
Już jako gimnazjalista Józef Sebastian podjął decyzję oddania się na służbę Bogu, czemu dał wyraz w swoim pamiętniku: "Ideały ziemskie blednieją, ideał życia widzę w poświęceniu się, a ideał poświęcenia - w kapłaństwie". Po ukończeniu szóstej klasy wstąpił do niższego seminarium, zaś w roku 1860 rozpoczął studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu.
Po przyjęciu święceń kapłańskich (17 lipca 1864) przez półtora roku pracował jako wikariusz w Samborze. Skierowany do Rzymu (1866-1868), studiował jednocześnie na dwóch rzymskich uczelniach: Collegium Romanum (dziś Uniwersytet Gregoriański) i w Instytucie św. Apolinarego (dziś Uniwersytet Laterański), skąd oprócz pogłębionej wiedzy wyniósł wielką, nigdy nie słabnącą miłość do Kościoła i jego widzialnej głowy - Papieża. Wkrótce po powrocie do kraju podjął obowiązki wykładowcy w seminarium przemyskim, a następnie przez 22 lata pracował na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jako profesor i dziekan Wydziału Teologicznego zyskał sobie sławę człowieka światłego, znakomitego organizatora i przyjaciela młodzieży. Wyrazem uznania ze strony społeczności akademickiej było powierzenie mu godności rektora krakowskiej Almae Matris (1882/1883).
Pragnąc realizować wytknięty sobie ideał "kapłana-Polaka, pracującego zbożnie dla ludu", ks. Pelczar nie ograniczał się jedynie do pracy naukowej, ale ofiarnie oddawał się działalności społecznej i charytatywnej. Był aktywnym członkiem Towarzystwa św. Wincentego a Paulo i Towarzystwa Oświaty Ludowej. Pełnił przez szesnaście lat obowiązki prezesa Towarzystwa Oświaty Ludowej, które w tym czasie założyło kilkaset czytelni i wypożyczalni książek, przeprowadziło wiele bezpłatnych wykładów, wydało i rozprowadziło wsród ludu przeszło sto tysięcy książek oraz otworzyło szkołę dla służących. W 1891 roku ks. Pelczar poddał myśl utworzenia Bractwa NMP Królowej Korony Polskiej, które oprócz celów religijnych spełniało zadania społeczne, takie jak opieka nad rzemieślnikami, biednymi, sierotami i sługami (zwłaszcza chorymi i pozbawionymi pracy).
Widząc w problemach, jakie niosły współczesne mu czasy, znaki woli Bożej, założył w 1894 r. w Krakowie Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego, stawiając mu za cel szerzenie Królestwa miłości Serca Jezusowego. Pragnął, by siostry były znakiem i narzędziem tej miłości wobec dziewcząt, chorych i wszystkich ludzi potrzebujących pomocy.
W 1899 roku został mianowany biskupem pomocniczym, a w rok później, po śmierci bp. Ł. Soleckiego, ordynariuszem diecezji przemyskiej. Przez dwadzieścia pięć lat swej posługi biskupiej dał się poznać jako gorliwy pasterz, zatroskany o dobro powierzonych mu dusz.
Pomimo słabego stanu zdrowia bp Pelczar niestrudzenie angażował się w prace religijno-społeczne. W celu zachęcenia wiernych do ożywienia w sobie ducha wiary przeprowadzał częste wizytacje parafii, dbał o wysoki poziom moralny i umysłowy duchowieństwa, a zarazem sam dawał przykład głębokiej pobożności, wyrażającej się w nabożeństwie do Serca Jezusowego i Matki Bożej. Był gorącym czcicielem Najświętszego Sakramentu i zachęcał wiernych do udziału w nabożeństwach eucharystycznych. Dzięki jego staraniom wzrosła liczba nowych kościołów i kaplic, a wiele świątyń zostało odnowionych. Pomimo niesprzyjających okolicznosci politycznych przeprowadził trzy synody diecezjalne, ujmując w normy prawne różnorodne inicjatywy, dając im przez to lepsze oparcie i zapewniając trwałość.
Biskup Józef Sebastian wnikał w potrzeby swoich wiernych i otaczał wielką troską najuboższych mieszkańców swej diecezji. Ochronki dla dzieci, kuchnie dla ubogich, schroniska dla bezdomnych, szkoły gospodarcze dla dziewcząt, bezpłatna nauka w seminarium duchownym dla chłopców z ubogich rodzin - to niektóre z dzieł, które powstały z jego inicjatywy. Ubolewał nad krzywdą robotników, dużo troski poświęcił aktualnemu wówczas problemowi emigracji i alkoholizmu. W listach pasterskich, artykułach publicystycznych i licznych innych wystąpieniach wskazywał na potrzebę ścisłego respektowania nauki społecznej papieża Leona XIII.
Hojnie obdarzony przez Boga, nie marnował otrzymanych talentów, ale pomnażał je i rozwijał. Jednym z wielu dowodów jego ogromnej pracowitości jest bogata spuścizna pisarska, w skład której wchodzą dzieła teologiczne, historyczne, z dziedziny prawa kanonicznego, podręczniki, modlitewniki, listy pasterskie, mowy i kazania.
Bp Pelczar zmarł w nocy z 27 na 28 marca 1924 roku. Zostawił po sobie pamięć człowieka Bożego, który pomimo niełatwych czasów, w jakich żył, pełnił wolę Bożą. Ks. Antoni Bystrzonowski, uczeń i następca ks. Pelczara na katedrze uniwersyteckiej, w dniu pogrzebu powiedział o nim: "Łączył zmarły biskup przemyski w swojej osobie najpiękniejsze tego episkopatu przymioty i talenta. A więc niestrudzoną gorliwość pasterską, ducha inicjatywy z energią w działaniu złączoną, światłość wielkiej nauki i bodaj czy nie większą jeszcze świętość cnoty - nade wszystko zaś świecił wzorem i przykładem wyjątkowej pracy i iście młodzieńczym w niej zapałem".
Dnia 2 czerwca 1991 roku, podczas IV pielgrzymki do Polski, Ojciec św. Jan Paweł II dokonał w Rzeszowie beatyfikacji bpa Józefa Sebastiana Pelczara. Relikwie błogosławionego znajdują się w katedrze w Przemyślu. W Krakowie czczony jest w sposób szczególny w kościele Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego. Wspomnienie liturgiczne Błogosławionego Józefa Sebastiana jest obchodzone 19 stycznia.
Źródło: www.vatican.va

 

 

 

 

 

 

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.




Media parafialne

b nasze zycie

b telewizja duch

Media w diecezji

Dobre Media

Gość Niedzielny

b barka