Ogłoszenia duszpasterskie - 3 grudnia 2017 - I Niedziela Adwentu

Napisane przez  Opublikowano w: Ogłoszenia Duszpasterskie

Czasem spada na nas nagle, czasem dojrzewa powoli, wspomagane kaprysami losu albo kolejnym fiaskiem naszych dobrych chęci - poczucie, że wszystko dzieje się tak, jakby Boga nie było. Mamy wrażenie, jakbyśmy błąkali się po wielkim domu, który nam zostawił, wyjeżdżając w daleką podróż. Czy rzeczywiście tu był? Czy powróci kiedyś? Skąd tyle zła? Jak długo jeszcze? Zgiełk pytań, na które nie możemy znaleźć odpowiedzi. A może przestaliśmy już pytać? Dziś zaczyna się Adwent - czas powrotu do zapomnianych pytań, czas spodziewania się, czas nadziei.

 

Adwent i Roraty

  • W okresie Adwentu, w niedzielę, opuszcza się recytację lub śpiew Gloria. W tygodniu podczas Mszy roratnich Gloria jest recytowana lub śpiewana. Wystrój kościoła i ołtarza kwiatami bardzo skromny. Gra na organach - cicha, tylko dla podtrzymania śpiewu.
  • Tradycja RORAT w parafii jest bardzo bogata. W przeszłości rano o 6.00 przychodziły całe rodziny, kościół był pełen ludzi. Wspominając dawne czasy pragniemy nawiązywać do tradycji. Dlatego prosimy: dzieci przychodzą z rodzicami z lampionami i sercami na których są wypisane intencje. Msze roratnie zawsze w tygodniu o godz. 6.00, kończą się o 6.45. Zapraszamy młodzież, studentów, wszystkich szukających pomocy w budowaniu silnego charakteru, silnej woli. Miłość do Jezusa i Matki Bożej niech zwycięża wszelkie objawy lenistwa. Gorące śniadanie po Mszy roratniej - niech będzie radością, a dla wielu rodzin nawet pomocą w wydatkach kuchni domowej. Zwracamy się do ministrantów obecnych, dawniejszych - niech na ten czas przyjdą przypominając sobie ideały które im towarzyszyły i które zapadają w pamięć, kreując zwycięstwo nad sobą. Przypominamy również o czwartkowej Mszy świętej o godz. 18.00 przeznaczonej dla tych, którzy z obiektywnych powodów nie mogą być na roratach o 6.00 rano.

 

Kalendarz liturgiczny i duszpasterski

  • Wspomnienia liturgiczne
    • Poniedziałek (4 grudnia) - wspomnienie św. Jana Damasceńskiego, prezbitera i doktora Kościoła | wspomnienie św. Barbary, dziewicy i męczennicy.
    • Środa (6 grudnia) - wspomnienie św. Mikołaja, biskupa.
    • Czwartek (7 grudnia) - wspomnienie św. Ambrożego, biskupa i doktora Kościoła.
    • Piątek (8 grudnia) - uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.
    • Sobota (9 grudnia) - wspomnienie św. Jana Diego Cuauhtlatoatzin.
  • Dzisiaj
    • Pierwsza niedziela grudnia - kwesta proboszczowska na potrzeby kościoła.
    • Zostało już włączone ogrzewania kościoła.
    • Wypominki naszych zmarłych na rok 2017/18, rozpoczynają się dziś o godz. 10.15.
    • O godz. 15.00 na Mszę świętą zaproszone są przedszkolaki z rodzicami.
    • O godz. 17.30 - nieszpory.
  • Poniedziałek (4 grudnia) - po Mszy świętej wieczornej - nabożeństwo do Ducha Świętego.
  • Wtorek (5 grudnia) - po Mszy świętej wieczornej, adoracja Najświętszego Sakramentu, spotkanie wspólnoty modlącej się za dusze w czyśćcu cierpiące i konferencja.
  • Środa (6 grudnia) - św. Mikołaja, biskupa - najbardziej popularne swięto dzieci. Po Mszy świętej wieczornej, konferencja Rodziny różańcowej.
  • Czwartek (7 grudnia) - pierwszy czwartek miesiąca - po Mszy świętej wieczornej nabożeństwo o powołania kapłańskie i zakonne.
  • Piątek (8 grudnia) - Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny - Msze święte w porządku tygodniowym. Nie obowiązuje wstrzemiężliwość od pokarmów mięsnych. Święto patronalne młodzieży żeńskiej i Ruchu Światło-Życie.
  • Remonty. Trwa remont strychu kościoła. Deski, które widzimy od dołu są wyłożone folią a na niej są poukładane warstwy waty. Niestety po 30 latach te materiały uległy zużyciu. Nowe materiały z kolei są bardzo kosztowne.

 

Ogłoszenia różne

  • Trwają zapisy młodzieży z klas drugich gimnazjalnych na kandydatów do sakramentu Bierzmowania.
  • Wystawa Fatimska Zakonu Rycerzy Jana Pawła II będzie już tylko do czwartku. Prosimy o zainteresowanie i poświęcenie czasu na zapoznanie się z treściami wystawy.
  • Dziekan Andrzej Hryckowian zaprasza wszystkich katechetów zakonnych oraz świeckich pracujących na terenie dekanatu Koszalin, na pilne spotkanie, które odbędzie się 4 grudnia o godz. 17.30w parafii św. Józefa Rzemieślnika .
  • Nasza Parafia zgłasza zapotrzebowanie nauczyciela do nauki religii w klasach licealnych (cały etat). Zgłoszenia do biura parafii.
  • W kiosku pod chórem są do nabycia świece wigilijne oraz karty świąteczne.

 

Na nowy tydzień życzymy wszystkim Szczęść Boże!
ks. Kazimierz Bednarski - proboszcz

 

Komentarz do czytań: Wojciech Czwichocki OP, Oremus, grudzień 2008.

 

UWAGA! Jeśli czcionka jest dla nas zbyt mała i mamy trudności z czytaniem, można tekst powiększyć. U góry, obok zdjęcia tytułowego, znajduje się szara belka, na której znajduje się napis "wielkość czcionki", a obok dwa znaczki: "+" (plus) oraz "-" (minus). Naciskając na te znaczki możemy tekst powiększyć lub pomniejszyć.

 

PAN DAJE CZAS, ABY WSZYSCY MOGLI GO POZNAĆ

Drodzy bracia i siostry!
Adwent to w napełniejszym sensie czas nadziei. To zasadnicze nastawienie duchowe budzi się co roku w sercach chrześcijan, kiedy przygotowują się do wielkiego święta narodzenia Chrystusa Zbawcy i wzmaga się ich oczekiwanie na Jego przyjście w chwale na końcu czasów. W pierwszej części Adwentu uwydatnia się właśnie paruzję, ostateczne przyjście Pana. Wszystkie antyfony tych pierwszych Nieszporów na różne sposoby wskazują na tę perspektywę. Krótkie czytanie z Pierwszego Listu do Tesaloniczan (5, 23-24) wyraźnie mówi o ostatecznym przyjściu Chrystusa, stosując właśnie greckie słowo parusia. Apostoł mówi chrześcijanom, że mają być "bez zarzutu", a przede wszystkim zachęca ich, by ufali Bogu, który jest "wierny" i nie omieszka uświęcić tych, którzy odpowiedzą na Jego łaskę.

Cała liturgia tych Nieszporów zachęca nas do nadziei, wskazując na horyzoncie dziejów światło Zbawiciela, który przychodzi: "tego dnia zajaśnieje światłość wielka" (2. antyfona); "Przyjdzie Pan z wielką mocą" (3. antyfona); "Jego blask napełni cały świat" (antyfona do Magnificat w brewiarzu włoskim). To światło, które bije z Bożej przyszłości, już się objawiło w pełni czasów; dlatego nasza nadzieja nie jest bezpodstawna, lecz opiera się na wydarzeniu, które należy do historii, a zarazem poza nią wykracza; wydarzeniem tym jest Jezus z Nazaretu. Ewangelista Jan stosuje w odniesieniu do Jezusa określenie "światło", które należne jest Bogu. W Credo wyznajemy przecież, że Jezus Chrystus to "Bóg z Boga, Światłość ze Światłości".

Tematowi nadziei postanowiłem poświęcić moją drugą encyklikę, która została opublikowana wczoraj. Z radością przekazuję ją symbolicznie całemu Kościołowi w tę I Niedzielę Adwentu, aby wspólnoty i poszczególni wierni mogli ją czytać i rozważać w czasie przygotowań do świąt Bożego Narodzenia, odkrywając piękno i głębię chrześcijańskiej nadziei. Nadzieja ta jest w istocie nieodłącznie związana z poznaniem Bożego oblicza, tego oblicza, które Jezus, Jednorodzony Syn, objawił nam przez swoje wcielenie, ziemskie życie, nauczanie, a przede wszystkim przez swą śmierć i zmartwychwstanie. Prawdziwa i pewna nadzieja jest oparta na wierze w Boga-Miłość, miłosiernego Ojca, który "tak (...) umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał" (J 3, 16), aby ludzie, a wraz z nimi całe stworzenie, mieli życie w obfitości (por. J 10, 10). Adwent jest zatem okresem sprzyjającym odnalezieniu nadziei, która nie jest mglista i złudna, ale pewna i godna zaufania, bo "zakotwiczona" w Chrystusie, Bogu, który stał się człowiekiem, skale naszego zbawienia.

Od początku, jak wynika z Nowego Testamentu, a zwłaszcza z listów apostołów, nowa nadzieja odróżniała chrześcijan od wyznawców religii pogańskich. Pisząc do Efezjan, św. Paweł przypomina im, że zanim przyjęli wiarę w Chrystusa, "nie mieli nadziei ani Boga na tym świecie" (por. 2, 12). Słowa te wydają się szczególnie aktualne w odniesieniu do pogaństwa naszych czasów; w szczególności możemy je zastosować do współczesnego nihilizmu, który zabija nadzieję w sercu człowieka, skłaniając go do myślenia, że w nim i wokół niego panuje nicość: nicość przed narodzeniem, nicość po śmierci. I rzeczywiście, jeśli nie ma Boga, nie ma też i nadziei. Wszystko traci "treść". To tak, jakby zniknął jeden wymiar, głębokość, i wszystko stało się płaskie, pozbawione swego znaczenia symbolicznego, tego, co "wykracza" poza materialność. Stanowi to zagrożenie dla relacji między egzystencją tu i teraz i tym, co nazywamy "innym światem", który nie jest miejscem, gdzie trafimy po śmierci, lecz rzeczywistością Boga, pełnią życia, ku której zmierza, by tak powiedzieć, każdy człowiek. Na to oczekiwanie człowieka Bóg odpowiedział w Chrystusie darem nadziei.

Człowiek jest jedynym stworzeniem, które może powiedzieć "tak" lub "nie" wieczności, czyli Bogu. Istota ludzka może zgasić własną nadzieję, eliminując Boga ze swego życia. Jak to możliwe? Jak człowiek - stworzenie będące "dziełem Boga", na Niego w swej głębi ukierunkowane, najbliższe Przedwiecznego, może wyrzec się tego bogactwa. Bóg zna serce człowieka. Wie, że ten, kto Go odrzuca, nie poznał Jego prawdziwego oblicza. Nieustannie puka zatem do naszych drzwi, niczym ubogi pielgrzym szukający schronienia. To dlatego Pan daje jeszcze ludzkości czas, aby wszyscy mogli Go poznać! Taki jest też sens rozpoczynającego się nowego roku liturgicznego - jest on darem Boga, który znów chce się objawić w tajemnicy Chrystusa, poprzez słowo i sakramenty. Za pośrednictwem Kościoła chce przemawiać do ludzkości i zbawić współczesnych ludzi. Czyni to wychodząc im na spotkanie, aby "odszukać i zbawić to, co zginęło" (Łk 19, 10). W tej perspektywie Adwent jest odpowiedzią Kościoła-Oblubienicy na wciąż odnawianą inicjatywę Boga-Oblubieńca, "Który jest, Który był i Który przychodzi" (Ap 1, 8). Ludzkości, która nie ma już dla Niego czasu, Bóg daje więcej czasu, nową okazję, by zastanowić się nad sobą, by wyruszyć w dalszą drogę, by odnaleźć sens nadziei.

I tak dochodzimy do zdumiewającego odkrycia: moją, naszą nadzieję poprzedza oczekiwanie Boga na nas! Tak, Bóg nas kocha i właśnie dlatego czeka na to, że powrócimy do Niego, że otworzymy serce na Jego miłość, uchwycimy się Jego ręki i przypomnimy sobie, że jesteśmy Jego dziećmi. To oczekiwanie Boga zawsze poprzedza naszą nadzieję, tak samo jak Jego miłość zawsze uprzedza naszą (por. 1 J 4, 10). Właśnie dlatego nadzieję chrześcijańską nazywa się "teologalną": Bóg jest jej źródłem, oparciem i celem. Ileż pociechy daje ta tajemnica! Mój Stworzyciel złożył w mojej duszy odblask swego pragnienia, aby wszyscy mieli życie. Powołaniem każdego człowieka jest żywić nadzieję w odpowiedzi na to, że Bóg na niego czeka. Potwierdza to zresztą nasze doświadczenie. Co sprawia, że świat idzie do przodu, jeśli nie zaufanie, jakim Bóg darzy człowieka? Zaufanie, którego odbicie znadujemy w sercach najmniejszych, pokornych, kiedy pomimo przeszkód i trudności każdego dnia starają się żyć jak najlepiej, czynić to małe dobro, które w oczach Boga jest wielkie: w rodzinie, w pracy, w szkole, w różnych dziedzinach życia społecznego. Nadzieja została na trwałe zapisana w sercu człowieka, bo Bóg, nasz Ojciec, jest życiem, i to dla życia wiecznego i szczęśliwości zostaliśmy stworzeni.

Każde dziecko, które się rodzi, jest znakiem zaufania Boga do człowieka i potwierdzeniem, przynajmniej w domyśle, nadziei człowieka na przyszłość otwartą na wieczność Boga. Na tę nadzieję człowieka Bóg odpowiedział, rodząc się w czasie jako mała istota ludzka. Św. Augustyn napisał: "Moglibyśmy mniemać, że Słowo Twoje dalekie jest od wspólnoty z ludźmi, moglibyśmy zwątpić w nasze ocalenie - gdyby Słowo Twoje nie stało się ciałem i nie zamieszkało między nami".

Niech nas prowadzi Ta, która w swym sercu i łonie nosiła Słowo Wcielone. Maryjo, Dziewico oczekująca i Matko nadziei, ożywiaj w całym Kościele ducha Adwentu, aby cała ludzkość znów wyruszyła do Betlejem, gdzie nas nawiedziło i ponownie nawiedzi Słońce Wschodzące z wysoka (por. Łk 1, 78), Chrystus, nasz Bóg. Amen.

BENEDYKT XVI

Copyright © by L'Osservatore Romano (2/2008) and Polish Bishops Conference

 

 

 

 

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.




Media parafialne

b nasze zycie

b telewizja duch

Media w diecezji

Dobre Media

Gość Niedzielny

b barka